ในฤดูร้อนของวันหนึ่ง มีมดตัวหนึ่งเดินไต่อยู่ที่ใกล้ๆกับบ่อน้ำ แต่มันเกิดเดินพลาด และพลัดตกลงไปอยู่ในลำธารน้ำนั้น
" โอ๊ะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย " มันได้แต่ร้องและตะเกียก ตะกาย อยู่อย่างนั้นด้วยไม่สามารถที่จะขึ้นมาจากน้ำได้ แล้วพอดีตอนนั้นเผอิญได้มีนกพิราบใจดี ตัวหนึ่งบินผ่านมาพอดิบพอดี เมื่อมันได้มองเห็นว่ามีมดตกอยู่ในอันตรายอย่างนั้นเข้า

 "ฉันจะต้องช่วยมดตัวนั้น" มันว่า " แค่ฉันจิกเอาใบไม้สักใบทิ้งลงไป มดตัวนั้นก็จะไต่ขึ้นมาบนใบไม้นี้ได้ มันอาจจะเป็นเสมือนกับเรือลำเล็กๆของเขา" และเมื่อมันคิดได้ดังนั้นแล้ว นกพิราบจึงจิกเอาใบไม้ใบหนึ่ง หย่อนลงไป ในน้ำ และก็เป็นจริงอย่างที่มันคิด เพราะมดตัวนั้นได้ไต่ขึ้นมาอยู่บนนั้นจริงๆ
"ขอบคุณมาก คุณนกพิราบ" มดกล่าว
"สักวัน หนึ่ง ฉันคงจะได้ช่วยคุณเป็นการตอบแทนบ้าง ฉันสัญญา..."

  ต่อมาไม่นานจากนั้น ได้มีชายคนหนึ่งเดินทางผ่านมาที่ในป่า พร้อมด้วยคันธนู เมื่อเขาได้มองเห็น ว่ามีนกกำลังเกาะนิ่งอยู่บนต้นไม้ เขาจึงค่อยๆย่องเข้าไปในที่ใกล้ๆ แล้วง้างธนูขึ้นหมายจะยิงนกตัวนั้น ทันที แต่ในขณะเดียวกันนั้น มดน้อยตัวที่ตกลงไปในลำธารน้ำตัวนั้น เผอิญผ่านมาและเห็นเข้าพอดี มัน ตกใจมากด้วยจำได้ว่า นกตัวที่กำลังจะถูกยิงตัวนั้นเป็นนกพิราบตัวเดียวกันกับที่ได้เคยช่วยเหลือชีวิต ของมันเอาไว้ เจ้ามดน้อยตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง " คุณนกพิราบ อันตราย ! " แต่ว่าเสียงร้องเตือนภัย อันแผ่ว เบาของมันนั้นไม่สามารถที่จะทำให้นกพิราบรู้สึกตัวอะไรได้เลยสักน้อยนิด....

 ดังนั้นด้วยมันไม่มีทางเลือกทางอื่นจึงตรงเข้าไปกัดที่เท้าของชายผู้นั้นทันที ด้วยความเจ็บชายผู้นั้นถึงกับกระโดดโหยง และ ลูกธนู ที่เขายิงออกไปก็แล่นขึ้นไปสู่ท้องฟ้า ผิดเป้าหมายคือนกพิราบไปเสีย ดังนั้น นกพิราบจึง รอดพ้นอันตรายหรือรอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด "ขอบใจมาก..มด น้อย" นกพิราบ ร้องบอก
" เธอได้ช่วยฉันเป็นการตอบแทนคุณได้แล้วนะ ขอบคุณมาก"

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

       ใหญ่หรือเล็กแค่ไหนก็ไม่สำคัญ สามารถตอบแทนบุญคุณได้ทั้งนั้น..ถ้าตั้งใจ